در روز هشتم اردیبهشت ماه به مناسبت روز جهانی ایمنی و بهداشت حرفه ای و با این رشد فزاینده حوادث و بیماریهای شغلی و انواع مشکلات دیگر در محیطهای کاری باز هم باید پیام تبریک و مبارک باد و شادباش بفرستیم ؟ بازهم باید شعار بنویسیم ؟ باز هم باید حرف بزنیم ؟ بازهم باید ان شاءالله را حسن ختام جملاتمان کنیم؟
...............................
امسال به جای پیام و شعار فرستادن باید در این روز یک دقیقه سکوت اختیار کنیم و به کارهایی که برای بهبود شرایط محیط کار میتوانستیم انجام بدهیم و انجام ندادیم لحظه ای بیندیشیم؟
........................
به تعداد افرادی که درمحل کار بدلیل سهل انگاری و بی توجهی "من و تو و شما و آنها" براحتی دچار حادثه و بیماری میشوند فکر کنیم و برخود بلرزیم که در هردقیقه آیا چند خانواده نان آورش را چند زن همسرش را و چند کودک پدرش از دست میدهد؟
وجمعی بر بیشمار آسیب دیدگان اجتماع مان افزوده میشود بی آنکه بتوانیم حمایتشان کنیم........ تنها بخاطر یک حادثه قابل پیش بینی و یک بیماری قابل پیش گیری یک نفر میمیرد و بدنبالش دهها نفر زخم خورده و دردمند و مستاصل ............
و اما من ....
من در این روز به احترام روح همه جان باختگان محیطهای کاری نا ایمن در سراسر جهان با ذکر فاتحه ای و لحظاتی سکوت و تامل در عملکردم به عنوان کارشناس بهداشت حرفه ای به شعار سال آینده می اندیشم که آیا .......؟
میتوانیم اگر بخواهیم
که از دیرباز " خواستن توانستن است "
نظرات ()